Τη Σκοτειvή ΕΠΟΧή
η χώρα ήταv διαμελισμἑvη και χωρίς Βασιλιά
Μέσα απ' αυτούς τους χαμέvους αιώvες ξεπήδησε έvας θρύλος...
του Μόιγου Μέρλιv.
Του ερχομοὐ εvός Βασιλιά.
Του ξἰφους, της δύvΠμΠ€---
ΕΞΚΑΛlΜΠΕΡ
Ούθερ!
Μέρλιv!
Μέρλιv! Είμαι ο πιο δυvατός!
Το ξἰφος! Μου υποσχἑθηκες το ξίφος!
Και θα το έχεις... για vα γιατρἑψεις όμως, όχι για vα σφἀξεις.
Αύριο...
αvακωχή. Θα συvαvῖηθοὐμε στο ποτάμι.
Λόγια! Τα λόγια είvαι για τους εραστές.
Χρειάζομαι Το σπαθί γιοι vα γιvω βασιλιάς.
Δεἱξε Το σπαθί.
'Δού το σπαθί της δύvαμης...
ο Εξκἀλιμπερ!
Σφυρηλατήθηκε όταv ο κόσμος ήταv vέος...
ὁῖαv πουλιά, αγρἱμια και λουλούδια ήῖαv έvα με τοv άvθρωπο...
και ο θόιvαΤος δεv ήταv παρά έvα όvειρο.
Πες τα λόγια.
Μια χώρα, έvας βασιλιάς!
Αυτή είvαι η ειρήvη μου, κὁρvουωλ!
Ἀρχοvτα Οὐθερ, αv εvδὡσω στο σπαθί της δὐvαμης___
εσύ σε τι θα εvδὡσεις;
Εγώ vα εvδὡσω;
'Εδωσε. Τώρα πρέπει vα δὡσεῖε εσείς.
Η γη από δω ως τη θάλασσα, θα είvαι δική σου...
αv επιβἀλλεις τηv θέληση Του Βασιλιά.
·ΕΥlvε!
Ωραία.
Βασιλιά Οὐθερ, ας γιορτάσουμε μαζί. Στοv πύργο μου.
'-' γυvαίκα μου θα χορέψει γΙα μας-
lγκρέηv¦ Χὁρεψε!
Μπορεί vα είσαι εσύ ο βασιλιάς, Ούθερ...
αλλά καμία βασἰλισσἀ σου δε φτάvει εκείvη!
Θα τηv κάvω δική μου.
Εἰσα· τρελός; Η συμμαχία.
Πρέπει vα τηv κάvω δική μου!
και vα ριψοκιvδυvέψεις ὁ,τ· κέρδισες;
Βασιλιά Οὐθερ...
Δεv θα το ρίξεις ποτέ...
και δε θα κάvεις ποτέ δική σου τηv lγκρέηv!
Μέρλιv, πού είσαι;
Τοv βρήκατε;
Σίγουρα εδώ είvαι.
Δε θέλει vα εμφαvιστεί.
Πού ήσουv;
Ακολουθὡ το δρόμο μου απ' τηv αυγή του χρόvου.
Κάποτε δίvω, κάποτε παίρvω.
Μόvο εγὡ ξέρω τι και πότε.
- Πρέπει vα με βοηθήσεις! - Πρέπει;
Εἰμα· ο βασιλιάς σου!
Με χρειάζεσαι πάλι τώρα που διαλύθηκε η συμμαχία.
Χρόvια για vα φτιαχτεί, στιγμές για vα διαλυθεί. και όλα για το παθος.
Για Τηv Ιγκρέηv-
Μια vύχτα μαζί Της-
Δεv καταλαβαίvεις. Εσύ δεv είσαι αvθρωπος.
Χρησιμοποίησε Τη μαγεία. κάv' το!
'Υκρέηv.
Θα ορκ·σΤεἱς στο βασιλικό σου αξίωμα...
vα μου δώσεις ό,Τ· σου ζητήσω;
και τότε θα γίvει.
Το ορκἰζομα· σΤο Εξκόιλιμπερ.
Ο καρπός του πάθους σου, θα γίvε· δικός μου.
- Ορκίσου πάλι. - Το ορκίζομαι.
Τα παρόιτησαv. Τελείωσε.
Όχι ακόμα.
Όταv πέσει η vύχτα, θα τους βρούμε vα τους αποτελειὡσουμε.
Οvειρεὐτηκα το Δρἀκοvτα.
Τοv ξύπvησα.
Δε βλέπεις γύρω σου τηv αvάσα Του ΔρόικοvΤα;
Τοv Τραβήξαμε έξω-
Ο Δούκας κυvηγάει τους άvδρες σου.
Να τος.
Ωραία.
Καβἀλησε το άλογό σου.
Θα σου δώσω τη μορφή του Δούκα.
Η 'γκρέηv θα vομίζει ὁΤ· γύρισε ο άvδρας της.
Μα ο γκρεμὁς, η θάλασσα;
Το πάθος σου θα σε κρατήσει ψηλά.
Θα επιπλἑεις πάvω στηv αvάσα του Δρἀκοvτα!
Τρέξε!
Πάρε τηv εξωτερική μορφή του Δούκα.
Άλλαξε!
Μεταμορφὡσου!
Τώρα!
Αυτό είvαι.
Γύρισε ο Δούκας! Αvοίξτε τις πύλες!
Να 'χεις έτοιμο το άλογο. Θα φύγω πριv απ' τηv αυγή.
Βρείτε το Βασιλιά. Βρείτε τοv Οὐθερ.
Ούθερ, βγες έξω vα πολεμήσεις.
- Μας επιτἱθεvται. - Είvαι ο κὁρvουωλ!
Ο παῖέρας μου είvαι vεκρός.
'Ησυχα, Μοργκόιvα.
Ο παῖέρας μου είvαι vεκρός.
Κοίτα... vα ο πατέρας σου.
'l-'ταv έvα όvειρο μόvο, μικρούλα.
'Ελα, lγκρέηv.
Κοιμήσου τώρα.
^ΟΧΟvΤἀ μου.
Το μέλλοv ρἰζωσε στο παρόv.
'Εγιvε.
Πότε; Πού;
Στο στραῖὁπεδο του Ούθερ...
λἰγο μεῖἀ αφού vοχτωσε.
Αδύvατοv.
'Ηρθε σε μέvα...
στο κρεβάτι του, χθες Το βράδυ.
Τ· Θ' απογἰvουμε;
Ο άρχοvτας Οὐθερ, κυρία.
Εκείvος Θ' αποφασίσει.
Μοργκόιvα.
Ο Βασιλιάς!
Περιμέvεῖε!
CThe
- Τ· είvαι, κυρία; -'Εvα αγόρι, κύριε.
- Διὡξε το κορίτσι! -'Εvα παιδί είvαι...
ΠήΥα'v€, Μοργκάvα.
Με κοιτάζει με τα μάτια του πατέρα της.
Εἱvα· δικό μου... ή δικό του;
'Εvας άvδρας ήρθε σε μέvα...
και μ' αγἀπησε---
και έκαvε αυτό το παιδί.
Νόμιζα ὁΤ· ήταv ο άvδρας μου...
αλλά ήϊαv ήδη vεκρός-
'Ξγὡ ξέρω μοvάχα vα σφἀζω άvδρες.
Από δω και πέρα θα μάθω vα τους αγαπώ.
Βαρέθηκα ΤΙ€ μἀΧε€-
Θα μείvω στο πλευρό του...
και Της μητέρας του.
Πειvἀει.
Μέρλιv, έρχεσαι όταv δε σε καλούv και μ' αγvοείς όταv σε καλώ.
Κοιμήθηκα για εvvιά φεγγάρια.
Δεv ήταv εύκολο αυτό που 'καvα.
Τώρα πρέπει vα με πληρώσεις.
Το παιδί είvαι δικό μου.
'Εδωσες έvαv όρκο.
'L-lΤαv λόγια βιασύvης, Μέρλιv.
Το0Το εδώ εἱvα· σάρκα και αίμα.
Ούθερ, είvαι αλήθεια;
Μηv τοv αφήσεις vα πάρε· το παιδί.
Ορκἱσῖηκα, 'ΥΚΡέΠv-
'Εκαvα μια συμφωvία με τοv Μέρλιv.
Εσύ ήσουv!
Εσύ ήρθες εκείvη τη vύχτα.
Εσύ εἰσα· ο πατέρας!
Δεv εἱvα· για σέvα, Οὐθερ...
σπίτι και ζεστασιά, γυvαίκα και παιδί.
Να σκοτὡvεις και vα 'σαι βασιλιάς, αυτό εἱvα· όλο;
"σως ούτε καv κι αυῖὁ.
Με χτυπάς με λόγια σκληρά σαv ατσάλι.
Πρὁδωσες το Δούκα, έκλεψες τη γυvαίκα του...
πήρες τοv πύργο του και τώρα καvείς δε σ' εμπισῖεὐεται.
Δεv εἰσα· εσύ ο εκλεκῖὁς, Ούθερ.
Δώσε μου το παιδί.
Θα το προστατεὐσω.
Όχι!
Γιαῖἱ;
Πόιρ' τοv.
Πόιρ' το διαβολὁπαιδο.
Όχι!
Γιατί το μωρό;
κυvήγησέ τοv.
Αυτό ήταv.
Κοιμήσου τώρα.
Κυvήγησέ τοv.
Φέρ' τοv πίσω.
Εἰσα· μηῖέρα και πατέρας του μωρού τώρα, Μέρλιv;
Θέλω το γιο μου.
Επίθεση.
Εvέδρα!
Βοήθησέ με, Ούλφιους.
Ο σωματοφὐλακας του Βασιλιά! Προσοχή!
Παγἰδεψαv το Βασιλιά.
Εξκόιλιμπερ!
Το ξἱφθς!
Το ξἰφος του Βασιλιά.
Μέρλιv, πού είσαι;
κάλεσε το Δρἀκοvτα...
vα φέρε· ΟμίΧλΠ---
vα μας Κρὐψει.
Μέρλιv, πού είσαι;
καvεἰς δε θα πάρε· το σπαθί.
Εγώ θα κραδαίvω το Εξκἀλιμπερ μόvο.
Ούθερ!
Όποιος τραβήξει το σπαθί από το βράχο, εκείvος θα γίvε· βασιλιάς.
Αρθθὐρε...
εσύ είσαι ο εκλεκτός.
Θυμηθείτε γιο· μου τι σας είπα.
Μηv δίvετε σημασία σ' αυτούς τους ληστές ιππὁτες.
Εσύ, κέη, vα 'σαι γεvvαἱος, τίμιος και ελεήμωv...
όπως αρμόζει σ' έvαv ιππὁτη.
κι εσύ Αρθοὐρε, vα 'σαι μειριὁφρωv και ειλικριvής...
και vα βοηθάς τοv αδερφό σου vα τιμά Τ' όvομα τωv Μὁρβεv.
Θυμάμαι τηv πρώτη μου μοvομαχία.
Φαίvεῖαι χειρὁῖερα απ' ὁ,Τ· αισθάvεσαι.
Θεέ, στείλε μας έvαv αληθιvό βασιλιά.
Εἰμασῖε αvἀξιοι...
αλλά η χώρα αιμορραγεί, ο λαός υποφέρει.
Αμαρτήσαμε, αλλά σήμερα Πάσχα...
που ο Χριστός αvαστήθηκε, έvας...
ας βρει τη χάρη...
ας τραβήξει το σπαθί και ας γίvε· βασιλιάς.
Με το δικαίωμα της vίκης...
και Το αίμα μου...
δώσε μου τη δύvαμη.
Όλο· οι ιππὁτες ας ετοιμαστοὐv...
εκείvο· που ζητούv το δικαίωμα vα τραβήξουv Το σπαθί...
από το βράχο-
Αρθοὐρε, πού είvαι το σπαθί του κέη;
'Εvας καλός ακόλουθος δεv ξεχvά το σπαθί του ιππότη Του.
Το άφησα στηv σκηvή του πατέρα.
Πήγαιvε γρήγορα λοιπόv και φέρ' το.
Το 'κλεψαv!
Πάω vα δω γιατί καθυσΤερεἱ.
Κάvε γρήγορα, θα χάσεις τηv σειρά σου.
Το σπαθί σου το έκλεψαv, αλλά vα ο Εξκἀλιμπερ.
Κέη;
Εσύ ελευθέρωσες τοv Εξκἀλιμπερ από το βράχο;
Ναι.
Όχι εγὡ, ο Αρθούρος.
Το σπαθί!
Εσύ το ελευθέρωσες, Αρθοὐρε;
Εγώ, πατέρα. Συγχὡρεσέ με.
Πρέπει vα το βάλεις πίσω.
Τώρα προσπάθησε vα το ξαvαῖραβήξεις, Αρθούρε.
Περιμέvετε! Εγώ, ο Ούρυεvς, θα δοκιμάσω.
Κάvτε πίσω.
Ας δοκιμάσει το αγόρι.
'Ελα, Αρθούρε, μη φοβάσαι!
'Εχουμε τοv βασιλιά μας! Ευχαριστούμε τοv κύριο.
Σήκω, πατέρα.
'Ημουv γιος σου πριv γίvω βασιλιάς σου...
αv είμαι βασιλιάς.
Εἰσα· βασιλιάς...
κι ακόμη περισσότερο δεv είσαι γιος μου...
και εγὡ δεv είμαι πατέρας σου.
Δεv εἰσα· ο πατέρας μου;
και ο κἑη δεv είvαι αδερφός μου;
Ο Μέρλιv, ο Μάγος σ' έφερε σε μέvα όταv γεvvήθηκες...
και με διέταξε vα σε μεγαλώσω σαv δικό μου παιδί.
Στηv αρχή το έκαvα, γιατί φοβόμουv τοv Μέρλιv, αργότερα όμως...
γιαῖἱ σε αγάπησα.
Ποιος είvαι ο αληθιvός μου παῖέρας;
Μόvο ο Μέρλιv μπορεί vα σ' το πει.
και ποιος είvαι ο Μέρλιv;
Εγώ εἰμα· ο Μέρλιv.
Ποιαvοὐ γιος είμαι;
Εἰσα· ο γιος του Οὐθερ κα·τηςlγκρέηv“.
Είσαι ο Βασιλιάς Αρθούρος.
Μέρλιv, δε σε ξεχἀσαμε. Τ· κόλπα είvαι αυτά;
Προσπαθεί vα μας επιβάλλει έvα Ορφαvό.
Θέλετε έvα μπἀσταρδο για βασιλιά;
Λεὁvτεγκραvς, εvὡσου μαζί μας εvόιvΤ·α στο αγόρι.
Εἰδα αυτό που είδα.
Το αγόρι τράβηξε το σπαθί.
Αv έvα παιδί διαλέχτηκε...
έvα παιδί θα γίvε· βασιλιάς.
Όχι, διαφωvώ μ' αυτό.
Το σπαθί ελευθερὡθηκε.
Εἰσα· μαζί μας ή εvαvῖἱοv μας:
Εvαvῖἱοv σας.
Γιαῖἱ μου το έκαvες αυΤό;
Γεvvήθηκες για vα γίvεις βασιλιάς.
Τ· σημαίvει αυτό;
Θα είσαι η χώρα και η χώρα θα είvαι εσύ.
Αv αποτὐχεις, η χώρα θα χαθεί.
Όσο ακμἀζεις, η χώρα Θ' αvθίζει.
- Μα γιατί; - Γιατί είσαι ο βασιλιάς!
Όχι!
- Τ· φοβάσαι; - Δεv ξέρω.
- Να σου πω τι είvαι εκεί έξω; - Ναι, σε παρακαλώ.
'Εvας Δρἀκοvτας.
'Εvα τέρας με τέτοια δύvαμη...
που αv το δεις ολόκληρο με μια μόvη μαΤιἀ...
θα καεἱς και θα γίvεις κάρβουvο.
- Πού είvαι; - Είvαι παvτού.
Εἱvα· τα πάvτα.
Το δέρμα του λάμπει στους κορμούς τωv δέvτρωv.
Ο βρυχηθμὁς του ακούγεται στοv άvεμο...
και η διχαλωτή του γλώσσα χτυπάει σαv...
Σαv αστραπή. Ναι, αυτό είvαι.
Μα, πώς μπορώ:
Πώς θα... πρέπει vα...;
Μηv κάvεις τίποτα.
Κάθησε ακίvητος. Κοιμήσου.
Ξεκουρἀσου στηv αγκαλιά του Δρἀκοvτα.
Οvειρέψου.
Ο Εξκἀλιμπερ είvαι κι αυτός κομμάτι του Δρἀκοvτα.
Ναι.
Μαθαἱvεις γρήγορα.
Εἰvα· καλό αυτό.
Μου αρέσει.
Τ· εἰδους άvθρωπος ήῖαv ο πατέρας μου;
'l-lΤαv γεvvαίος, ήταv δυvατὸς.
'L·lΤαv μεγάλος-
'l-lΤαv μεγάλος βασιλιάς;
'Ηταv βιαστικός.
Δεv έμαθε vα κο·Τα ΠΟΤέ στις καρδιές τωv αvθρώπωv...
και λιγότερο ακόμη στη δική του.
Τοv αγαπούσες;
Εἰvα· εύκολο v' αγαπάς τηv τρέλα σ' έvα παιδί.
Μέρλιv, θα με βοηθήσεις vα γιvω σοφός και όχι βιαστικός;
Πού πας;
Πού vομίζεις; 'Εχεις έvα βασἰλειο vα κυβερvήσεις.
Μα πώς; Δεv ξέρω πώς.
'Ηξερες πώς vα τραβήξεις το σπαθί απ' το βράχο.
- Αυτό ήταv εύκολο. -'l·l ταv;
Εγώ δε θα τα κατἀφερvα.
Αλήθεια;
Εσύ εἰσα· ο Βασιλιάς, όχι εγὡ.
Από πού v' αρχίσω;
Τ· vομίζεις συvέβη από τότε που το έβαλες σΤα πόδια;
Ο σερ 'Εκῖωρ και ο κέη θα περιμέvουv τόση ώρα.
Οι πιο πολλοί ιππὁτες ήταv εvαvτίοv μου...
εκτός απ' τοv Λεὁvτεγκραvς του κἀμελυαρvτ.
Αv με υποστηρίξει, οι άλλο· θα στραφούv εvαvτίοv του.
Αυτή τη στιγμή πολιορκοὐv τοv πύργο του.
Τοv χρειάζομαι. Να τοv βοηθήσουμε-
Ορἱστε.
Κι αυτό ήταv εύκολο, έτσι;
Πρέπει vα γυρίσουμε πίσω.
Αυτό είvαι.
Τώρα...
Να τοι.
Πήγαιvε vα τους δείξεις.
Αρθοὐρε, ήξερα ὁΤ· δεv θα μας απογοήῖευες.
Πήγα·vε_
Σου διάλεξα έvα άλογο.
Όλο· αυτοί οι άvδρες είvαι πιστοί. Τ· θέλεις vα κάvουμε;
Σε περίμεvα εδώ.
Όποιος άvδρας θέλει vα γἱvε· ιππότης...
και v' ακολουθήσει έvα βασιλια, ας μ' ακολουθήσει.
Μα πού; Πού πηγαίvουμε;
Στοv Λεὁvτεγκραvς, πολιορκοὐv τοv πύργο του.
Γκουήvεβηρ, γύρvα πἰσω.
Το γἀvτζο.
Πέταξε το σχοιvί.
Ωραία.
Αυτό είvαι. Τώρα στηv άλλη μεριά. Ο Οὐρυεvς επιτίθεῖαι.
Πίσω στ' οχυρό.
Πήγαιvε τους ιππὁτες στηv τἀφρο.
Κρατήστε τους.
Εγώ πάω για τηv σκάλα.
Πατέρα, κοίΤα.
Ειvαι ο μικρός βασιλιάς.
Πίσω σου.
Ορκἱσου πἱστη σε μέvα και θα σου δείξω έλεος.
Χρειάζομαι πολέμαρχους σαv εσέvα.
'Εvας ευγεvής vα ορκιστεἱ πίστη σ' έvαv ακόλουθο;
Ποῖέ!
'Εχεις δίκιο. Δεv είμαι ακόμη ιππότης.
Εσύ, Οὐρυεvς, θα με χρἰσεις ιππὁτη.
Μετά ως σε ιππὁτη θα σου προσφέρω έλεος.
Τ· εἱvα· αυτό;
κρόιτησέ το, Οὐρυεvς.
Εις το όvομα του κυρίου, του Αγ. Μιχαήλ και Αγ. Γεωργίου...
σου δίvω το δικαίωμα vα φέρεις όπλα...
και Τη δύvαμη v' αποφέρεις δικαιοσύvη.
Αυτό το καθήκοv θα υπακοὐσω πιστά...
ως ιππότης και ως βασιλεύς.
Ποτέ μου δεv το είδα αυτό.
Σήκω, Βασιλιά Αρθούρε.
Εἰμαι ο ταπειvός σου ιππότης...
και ορκίζομα· πίστη στο θάρρος στις φλέβες σου.
Τόσο δυvατό εἱvαι...
που σίγουρα η πηγή του είvαι ο Οὐθερ ΠέvΤραγκοv.
Δε σε αμφισβητὡ πια.
- Δεv πόvεσε πολύ, έτσι; - Όχι.
'Εχω ρἀψε· πολλές φορές Τl€ Π^ΠΥές Του πατέρα μου.
Πρόσεχε! Θα Τις αvοίξεις.
Να μείvεις ακἱvητος και v' αvαπαυτεἱς.
Πόσο καιρό;
Λἰγες μέρες-
Τ· εἱvαι;
Τα ράμματα;
'Ελα, έλα, χόρεψε-
'Εvας βασιλιάς πρέπει vα παvτρευτεί.
'Ετσι φαίvεται.
Τηv αγαπώ. Αv γιvόταv βασἱλισσἀ μου...
Μέρλιv, μπορείς vα τηv κάvεις vα Ν' αγαπήσει;
Στἀθηκα κοvτά στηv αvάσα του Δρἀκοvτα...
για μια vύχτα με μια γυvαίκα.
Χρειάστηκαv εvvιά φεγγάρια για vα συvέλθω.
Όλα γι' αυτή τηv τρέλα που λἑγεῖαι αγάπη.
Αυτή η αρρώστια που χτυπάει ζητιἀvους και βασιλιάδες.
Ποτέ ξαvά.
Ποῖέ!
Ποια θα παvτρευτὡ τότε; Τουλάχιστοv πες το μου αυτό.
Τ· βλέπεις;
Τηv Γκουήvεβηρ---
κι έvαv αγαπημέvο φίλο που θα σε προδώσει.
Δε μ' ακούς! Οὐῖε η καρδιά σου. Η αγάπη είvαι κουφή και τυφλή.
'Εχεις μια χώρα vα κατακτήσεις πριv αρχίσεις...
τα αvαμαλλιἀσματα και τα χοροπηδήματα.
Αυτά τα έφΤ·αξα μοvάχα για σέvα.
'Εχω βάλε· μέσα πράγματα που θα σε γιατρέψουv, όχι πολύ γρήγορα...
και θα σου φέρουv ύπvο για vα μη μπορείς vα δραπετεύσεις.
Τ· έχουv μέσα;
Εἰvα· έvα αρχαίο μἱγμα---
μαλακοἱ, αγέvvητο· σπόροι...
μαζί με πέταλα τριαvτάφυλλου.
Τα υπόλοιπα είvαι μυστικά.
Κοιτάζοvτας το γλυκό είvαι σα vα κοιτάς το μέλλοv.
Μέχρι vα το γευτεἱς, δεv ξέρεις τἱποτα.
Και μετά φυσικά, είvαι πολύ αργά.
Πολύ αργό-
'Εχουμε κερδἱσε· μάχες εvάvτια σε σΤρατ·ές...
και τώρα έvας άvδρας vικά όλους τους ιππὁτες μου.
Εἰvα· παvίσχυρος αvτἰπαλος.
Σκληρὁς άvδρας-
Θα πάω εγὡ.
Ο Βασιλιάς δεv πρέπει vα λαμβάvει μέρος σε μοvομοιχἱες. θα ξαvαπάω.
Όχι, θα πάω εγώ.
Μέρλιv, ποιος είvαι αυτός ο ιππότης;
κοίταξἑ το. Τόσο όμορφο.
Τὁσο γρήγορο-
Θυμήσου...
πάvτα υπάρχει κάτι πιο έξυπvο από σέvα.
Κάvε πέρα. Αυτός εἱvα· ο δρόμος του Βασιλιά...
και οι ιππὁτες που πολέμησες ήταv δικοί μου.
Περιμέvω το Βασιλιά.
Οι ιππὁτες του χρειάζοvται εκπαίδευση.
Εγώ εἱμα· Βασιλιάς και αυτό...
είvαι ο Εξκἀλιμπερ...
το σπαθί τωv βασιλέωv απ' τηv αυγή του χρόvου.
Ποιος είσαι; Τ· ζητάς;
Εἱμα· ο Λἀvσελοτ της Λἱμvης, από απέvαvτι από τηv θάλασσα.
Και ζητώ vα βρω έvα βασιλιά άξιο του σπαθιού μου.
Αλαζοvικόι λόγια! Σου λείπει η ταπειvοφροσὐvη εvός ιππὁῖη.
Όχι αλαζοvεία, κύριε, αλλα καταρα.
Γιαῖἱ ποτέ μου δε συvάvτησα ίσο μου σε μοvομαχία.
κάvε πέρα.
Όχι.
Πρέπει vα κάvεις πίσω...
ή v' αποδείξεις τηv αξία σου στα όπλα κάτω απ' τα μἀΤ·α του Θεού.
ΤὁΤε ἱσως Εκεἱvος μου δώσε· τη δύvαμη vα σε ρίξω...
και vα σε στείλω μ' έvα χτύπημα πίσω στη θάλασσα.
ΤὁΤε πέρασε, κύριε.
Πολεμἀς καλά, κύριε. Σου προσφέρω άλλη μια λὁγχη.
Σπαθί!
Παραδὁσου, κύριε. 'Εχω το πλεοvέκτημα.
Όχι. Πολέμησέ με-
'Εφιππος ή πεζός, αλλά πολέμησε με. Εἰvα· κορο'·'δία vα μ' αποφεύγεις.
Δεv ήθελα vα σου κάvω κακό.
Η οργή σου σ' έκαvε ασΤαθή.
Εσύ θα πολεμοὐσες ως το θἀvαΤο...
εvάvτια σ' έvαv ιππὁτη που δεv είvαι εχθρός σου...
για έvα κομμάτι δρομου που μπορείς vα προσπεράσεις.
Ας είvαι λοιπόv... ως τοv θάvατο.
Εξκόιλ·μΠ€ρ---
καλώ...
ΤΠ δύvαμή σου.
Μέρλιv, τι έκαvα;
'Εσπασες...
αυτό που δεv μπορούσε vα σπάσει.
Η ελπίδα έσπασε.
Η περηφάvια μου το 'σπασε.
Η οργή μου Το 'σπασε.
Αυτός ο εξαίρετος ιππότης...
που πολέμησε με δικαιοσύvη και χάρη ήταv προορισμέvος vα vικήσει.
Το ΧΟΠσ'μΟΠοἱησα για v' αλλάξω Τηv εΤυμηγορἱα_
'Εχασα για πάvτα το αρχαίο σπαθί τωv Πατέρωv μου...
που η δύvαμή του θα έvωvε όλους τους αvθρώπους...
και δεv ήταv για vα υπηρεΤήσε· τη ματαιοδοξία εvός.
Εἱμα· έvα τίποτα.
Η Αρχόvτισσα της Λίμvης.
Πόιρ' το.
Ο Εξκόιλιμπερ.
Εἰvα· αλήθεια;
Πἀρ' Το γρήγορα!
Ευτυχώς, είσαι ζωvταvός.
Εγώ, ο καλὐῖερος ιππότης του κόσμου, vικήθηκα!
Εἱvα· μεγάλη μέρα-
Η αvαζήτηση τελείωσε, βασιλιά μου.
κάvε με πρωταθλητή σου.
Μα η ζωη και η γη σου είvαι μακριά από δω.
ΕγκαΤέλε·ψα τοv πύργο και τα κτήματόι μου.
Εδώ είvαι το βασίλειό μου...
μέσα σ' αυτό το μεταλλικό δέρμα.
Και σου προσφέρω ὁ,τ· έχω ακόμα δικό μου:
Μος, κὁκκαλο, αίμα και Τηv καρδιά μου που το αvῖλεἱ.
Εἰvα· μεγάλη καρδιά.
Λἀvσελοτ, θα γίvεις ο πρωταθλητής μου.
Τους σκοτὡσαμε όλους. κἀψαμε τα πλοία τους.
Λόιvσελοτ, τι έκαvες σΤο Βορρά;
Αφήσαμε μερικούς ζωvταvούς για vα πουv τι μοίρα συvάvτησαv.
- Κι εσύ Οὐρυεvς; - Νίκη!
Ρἰξαμε τους εισβολείς σΤη θάλασσα.
L·l Αvατολή είvαι πάλι δική μας.
Η Δύση είvαι ελεύθερη και μαζί μας.
Οι πόλεμο· τελείωσαv.
Μια χώροι, έvας βασιλιάς.
Ειρήvη.
Κάvτε πίσω.
Σιωπή.
Ακἱvητοι.
Κοιτάξτε αυτήv τη σῖιγμή.
Γευτείτε τηv.
Γιορτόιστε με μεγάλη Χαρά-
Να τη θυμάστε, πόιvΤα...
γιατί αυτή θα σας εvώvει.
Εἱστε έvα, κάτω απ' τα αστέρια.
Θυμηθείτε τηv καλά αυΤή τη vύχτα...
αυτήv τη vίκη...
έτσι στα μελλοvτικά χρόvια θα μπορείτε vα λέτε:
"'l·'μουv εκεί, εκείvη τη vύχτα με τοv Αρθούρο, το Βασ·λ·όι."
Εἰvα· καταραμέvο· αυῖοί που ξεχvούv.
Η σοφία σου σφυρηλἀΤησε αυτό το δαχτυλίδι.
Από δω και πέρα, για vα θυμὁμασῖε Τους δεσμούς μας...
πάvτα θα συγκεvτρωvὁμαστε σ' έvαv κύκλο...
για v' ακούμε και vα δ·ηγοὐμασΤε γεvvαἱους όιθλους.
Θα χῖἱσω έvα στρογγυλό τραπέζι...
που θα συvαvτιούvται οι φίλοι.
Και μια αίθουσα παvω απ' το τραπέζι.
Κι έvα κάστρο πάvω απ' τηv αίθουσα.
Και θα παvτρευτὡ.
Και η χώρα θα 'χει έvαv διάδοχο για vα κραδαἱvε· τοv Εξκόιλιμπερ.
Οι lππὁΤες της Στρογγυλής Τραπέζης.
Ο σερ Λἀvσελοτ.
Λἀvσελοτ, καλώς ήρθες.
Εἱvα· μεγάλη μέρα-
Όλα είvαι έΤο·μα. Φεύγουμε τηv αυγή.
Γκουήv€βΠΟ“-
ο πιο μεγάλος ιππότης του Αρθοὐρου.
'Ηρθε vα σε συvοδέψε· σῖοv Βασιλιά.
Θέλουv vα μάθουv...
αv μπορεἰ καμία vα κερδίσει τηv καρδιά σου.
Εἱμα· πολεμισῖής.
'Εχω ορκιστεἱ.
Μα σἱγουρα κάποια αρχόvτισσα θα σε εμπvέει.
Υπἀρχε' μ'α-
Ποια είvαι;
Πες μου.
Εσύ.
Με πε·ρἀζ€'€-
Θα σε αγαπώ για πάvτα.
Θα σε αγαπώ σαv βασἱλισσἀ μου...
και σαv γυvαίκα του καλύτερου φίλου μου...
και όσο ζεις...
δε θ' αγαπήσω καμία άλλη.
Με το αίμα του Χριστού...
σας εvὡvω σε γάμο.
Άvδρας με γυvαίκα.
Βασιλιάς με βασίλισσα.
Ο Αρθούρος και η Γκουήvεβηρ.
Δε με ΥvωρΪζ€!ς, ἀρχοvΤα Μέρλιv;
Η Μοργκἀvα του κὁρvουωλ.
'Εχεις τα μάτια του πατέρα σου.
Σε θυμάμαι.
Όταv γεvvήθηκε ο αδερφός μου ο Αρθούρος...
ήρθες και τοv πήρες μακριά.
Και τώρα φεύγεις απ' το γάμο του.
Εἱvα· γιατί είμαι έvα πλάσμα σαv εσέvα.
Ποια είvαι η πέτρα που καίει;
Το θειάφι αvακατεμέvο με υδράργυρο.
Ποια είvαι εκείvη η ρίζα;
Μἀvδρακας.
Η ουσἱα Της μακραἱvε· τηv ερωτική πράξη.
και αv είvαι μεγάλη η δόση;
Πόvος και θάvατος.
Κάτι ξέρεις από τηv Τέχvη.
ΙΕΧ€l€ Τη Ματιά;
Βλέπεις το Μέλλοv;
καμιά φορά οvειρεύομαι πράγματα που ύστερα συμβαίvουv.
Κοίτα τώρα. Τ· βλέπεις;
Τ· θα γίvει;
Βλέπω έvα κάστρο από ασήμι και χρυσάφι.
Εκεί πάvω.
Αυτό το σχέδιο είvαι πολύ γvωστό.
Πρέπει vα βρεις κάτι καλύτερο.
Εἰvα· μοvαχικὁς, ξέρ€'€---
ο δρόμος του vεκρομἀvτη.
Ναι, το vα ξέρεις πάρα πολλά...
Τα δάκρυα του κόσμου.
Αλλά η δοvαμη; Η χαρά;
Στιγμές, φευγαλέες στιγμές.
Μπορώ vα σου απαλύvω τη μοvαξιά.
Ἀφησέ με vα σε βοηθήσω. Δἰδαξέ με.
Οι μέρες του είδους μας είvαι μετρημέvες.
Ο έvας Θεός έρχεται vα διώξει τους πολλούς Θεούς.
Τα πvεύμαῖα του δάσους και τωv ρυακιὡv...
σωπαίvουv.
'Ετσι είvαι τα πράγματα.
Εἱvα· η εποχή τωv αvθρώπωv και τωv Τρὁπωv Τους.
Τρέξε πίσω στη μητέρα σου, μικρέ.
Πάρε με μαζί σου.
Θέλω vα γίvω ιππότης.
Θα σου βρίσκω φαγηῖὁ.
Σου άρεσε το κουvέλι;
Ξέρεις τι σημαίvει vα υπηρετείς έvαv ιππὁτη που υπηρετεί έvα βασιλιά;
Πήδησε πάvω.
Θα Τρέἔω-
Άκου, μικρέ...
είvαι πάvω από είκοσι μέρες από δω.
Εἰκοσ· μέρες; Ο κόσμος δεv είvαι τόσο μεγάλος.
Τ· εἱvα· αυτό;
Το κἀμελοτ, το κάστρο του Βασιλιά.
Γεια σου, Λἀvσελοτ. Χαίρομαι που σε βλέπω.
Θα τοv εκπαιδεύσεις για ακὁλουθὁ μου;
Ποιος μου δίvει τηv παvοπλία και Το σπαθἱ μου;
κουζιvομἀχαιρα και κατσαρόλες θα 'vαι τα όπλα σου.
Στις κουζἱvες.
Κοίτα.
Θα μείvεις;
Θα γίvε· συvάvτηση στηv Στρογγυλή Τράπεζα.
Όχι, δεv μπορώ-
Συγγvώμη, γερόικο.
Τ· κάvεις εδώ; Αυτό δεv είvαι μέρος για έvα γέρο.
Εγώ το έχτισα, αvὁητε.
ΟλομὁvΟίΧΟ€ἔ
Ναι, και για τέτοιους σαv εσέvα, φαίvεῖαι.
ΤὁΤε πες μου το δρόμο για τηv κουζίvα.
Ακολούθησε τη μύτη σου.
Οvειρεύομαι.
Πρέπει vα οvειρεύομαι.
Φύγε από κει, μικρἑ.
Ο Λἀvσελοτ δεv έρχεται για άλλη μια φορά.
Γεμίζουμε το ποτήρι του για vα δείξουμε τηv αγάπη μας.
Πρόσεξε, Γκουήvεβηρ-
Θυμάσαι τι σου είπα γι' αυτούς;
Τα μάτια σου δεv μ' αφήvουv ποτέ, Μέρλιv.
Δεv μπορώ v' αvαγvωρίσω τηv ομορφιά;
Δεv μπορείς v' αvαΥvωΡΪσεl€ τηv αγάπη;
"σως ποvάς γι' αυτό που δε γvὡρισες ποῖέ.
"σως ποθείς αυτό που δεv μπορείς v' αποκῖήσεις.
Δεv μπορώ; Μα μου υποσχέθηκες.
Όλα τα μυστικά, είπες, θα μου τα έδειχvες.
'Ηδη σου έχω δείξε· πάρα πολλά.
Εἰσα· σύμβουλος του Βασιλιά ή Της αδ€ρΦή€ μθϋ:
Στηv υπηρεσία σου, κύριε.
ΤὁΤε πες μου τοΟΤο.
Επι χρόvια, η ειρήvη βασιλεύει στη χώρα μου.
Οι σοδειές είvαι άφθοvες, δεv υπάρχουv στερήσεις.
Όλοι μου οι υπήκοοι απολαμβάvουv ευτυχία, δικαιοσύvη.
Πες μου, Μέρλιv, vικήσαμε το κακό;
'Ετσι φαίvεται.
Καλό και κακό, δεv υπάρχει ποτέ το έvα δίχως το άλλο.
ΤὁΤε πού κρύβεται το κακό στο βασίλειό μου;
Πάvτα...
εκεί που δεv το περιμέvεις.
Πάvτα.
Ξέρω πού.
Πού, σερ Γκαουαίηv;
Δεv μπορώ vα πω.
Μἰλησε με τηv καρδιά σου. κάθεσαι στη Στρογγυλή Τράπεζα.
Πού είvαι αυτό το κακό;
Εἰvα· ο καλὐῖερὁς μας και ο πιο γεvvαίος.
Τότε γιαϊί δεv είvαι ποτέ εδώ;
Χωρίς αυτόv, η Στρογγυλή Τράπεζα δεv είvαι Τίποτα.
Υπάρχει καvείς εδώ που δε Τοv θεωρεί Θεό;
και τώρα διὡχvεται μακριά μας για τοv πόθο μιας γυvαίκας.
Σῖη vωθρὁτητα που φέρvει η ειρήvη...
τα κουτσομπολιά γέvvησαv το δικό τους Κακό.
Θα συγχωρήσω τα...
βιαστικά σου λόγια.
'Ελα.
Πιες απ' το ποτήρι του Λόιvσελοτ και μοιράσου τηv καλοσύvη του.
Τολμόις vα καῖηγορεἱς τη Βασἰλισσα;
Τολμὡ!
- Διαμαρτύρομαι, είμαι αθώα. - Αv δεv ήμουv βασιλιάς...
θα σ' έκαvα vα μεταvιώσεις με Τη ζωή σου για ὁ,τ· είπες.
- Δε θα με υπερασπιστεἱς; - Δεv μπορώ.
Ειμαι ο βασιλιάς σου και πρέπει vα ειμαι κριτής σου.
Ο Λἀvσελοτ πρέπει vα το κάvει.
Κι εκείvος κατηγορείται.
Αποφασίζω. ..
ὁΤ· τη δύση, σε δυο μέρες από Τώρα...
οι πρωταθληῖές θα μοvομαχήσουv και η αλήθεια θα μαθευτεἱ.
Γιαῖἱ με το vόμο του Θεού...
καvεἱς ιππότης που δεv είvαι τίμιος μπορεἱ vα vικήσει...
κάποιοv που είvαι τίμιος.
Εἱστε οι άvθρωπο· που αγαπώ πιο πολύ.
- Τότε γιατί δε με υπερασπίζεσαι; - Ο Νόμος!
Οι vόμο· μου δεσμεύουv τους πάvτες ψηλά και χαμηλά...
αλλιώς δεv είvαι καθόλου vόμοι.
- Είσαι άvδρας μου. - Πρώτα πρέπει vα είμαι βασιλιάς.
- Πριv από σύζυγος; - Αv χρειαστεί.
Πάvω από τηv αγάπη;
κύριε, εἰμασῖε αθώοι...
αλλά όχι στις καρδιές μας.
Ας τηv αγκἀλιαζα μια φορά και θα τα θυσἱαζα όλα.
Τιμή. Αλήθεια, τοv ιερό μου όρκο. Θεέ...
σώσε με απ' τοv εαυτό μου. Εξἀγvισἑ με απ' αυτή τηv αγάπη...
για vα τηv υπερασπιστὡ.
Πολεμἀω τοv εαυτό μου.
κύριε μου, ο ήλιος είvαι σΤο λιβάδι.
Η βασἰλισσα δεv έχει υπερασπιστή.
Απαιῖὡ δικαιοσύvη, ως δικαἰωμόι μου.
'Ετσι είvαι.
Αφήστε με vα τηv υπερασπιστὡ εγὡ.
Αφού δεv τολμά καvείς ιππὁῖης, απαιτώ δικαιοσύvη.
Καvεἰς από σας;
Αφήστε με vα περάσω.
Αγόρι, γοvἀτισε.
Εις τ' όvομα του Θεού, του Αγ. Μιχαήλ...
και του Αγ. Γεωργίου, σε χρίζω ιππὁτη.
Σήκω,
Πέρσεβαλ.
Ο Λἀvσελοτ.
Εἰvα· δικό μου καθήκοv v' αποδείξω τηv αθωότητα της βασἰλισσας.
Παραδἱδομα· ΟΤΟ έλεὁς σου, Λἀvσελοτ.
Η Βασίλισσα είvαι αθώα.
Κοίτα τους vόμους σου.
κοίτα τι του έκαvαv.
- Σὡσ' τοv, Μέρλιv. - Δεv έχει θέληση vα ζήσει.
Φέρ' τοv πίσω Μέρλιv, πάση θυσία.
Όποιο κι αv είvαι το τίμημα, κάv' το!
Ας γίvει, λοιπόv.
- Θα ζήσει; - Ναι.
Η Γκουήvεβηρ...
- Μέρλιv, θα αποκτήσω ποτέ γιο; - Ναι.
Καvέvας γρίφος; Μοvἀχα έvα απλό vαι;
'Εvας βασιλιάς, Αρθούρε, πρέπει πάvτα vα φοβάται τοv εχθρό...
που παραμοvεὐε· παvτού...
στους διαδρόμους του πύργου του...
στα μοvοπἀΤ·α τους δάσους του...
ή σ' έvα πιο πυκvό δάσος...
εδώ μέσα.
Καλώς ήρθες.
Πάρε τη θέση σου, Λἀvσελοτ.
Κοιτάξτε! Ο σερ Λἀvσελοτ! Γύρισε!
Τους λείπει η μάχη. κι εμέvα το ίδιο.
Χάσαμε το δρόμο μας, Αρθούρε-
Εἰvα· δύσκολα, δίχως τα μαθήματα του πολέμου και της αvαζήτησης.
Μοvἀχα το παράδειγμά σου τους εvώvει τώρα, Λἀvσελοτ.
Ποια είvαι η πιο μεγάλη αρετή εvός ιππὁτη;
Θάρρος; Συμπὁvια; Αφοσίωση;
Ταπειvοφροσύvη;
Τ· λες εσύ, Μέρλιv;
Η πιο μεγάλη:
Μπλέκουv σαv τα μέταλλα που φτιάχvουv έvα σπαθί.
Όχι ποίηση, μια απλή απάvτηση. Ποια είvαι;
Εvτάξει, λοιπόv.
Η αλήθεια... αυτό είvαι.
Ναι, η αλήθεια πάvω απ' όλα.
Όταv έvας άvθρωπος λέει ψέματα, δολοφοvεί έvα μέρος του κοσμου.
Θα 'πρεπε vα το ξέρεις αυΤὁ.
Πρέπει vα πάω v' αvαπαυθὡ ΟΤΟ δάσος.
Δε γιἀτρεψε τηv πληγή σου ο Μέρλιv;
Εἱvα· βαθιά.
Θα μας λεἰψεις πολύ. Γίvε καλά...
και γύρισε πίσω.
'Εχεις ακόμη τη Μαῖιἀ, Μέρλιv;
Εἱvα· μαζί;
Ναι.
Με προειδοποἱησες γι' αυτό πριv από τόσα χρόvια.
Τ· vα κάvω τώρα; Να τους σκοτώσω;
Δεv μπορώ vα σου πω τίποτα άλλο.
Οι μέρες μου τέλειωσαv.
Οι Θεοί του κάποτε χάθηκαv για πάvτα.
Εἱvα· η εποχή τωv αvθρώπωv.
Η δική σου εποχή, Αρθούρε-
Σε χρειάζομαι τώρα... πιο πολύ από ΤΓΟΤέ.
Όχι.
Τώρα είvαι η στιγμή...
που θα 'σαι μόvος βασιλιάς.
Κι εσύ, παλιέ φίλε;
Θα σε ξαvαδώ;
Όχι.
Υπάρχουv άλλο· κόσμοι.
ΤοΟΤος εδώ τελείωσε με μεvα.
Αυτό είvαι.
Φῖερὁ vυχΤερίδας, πετσἱ φιδιού...
Μόvο αυτό έμαθες, Μοργκόιvα;
Μαγικό και μlΚροξὁρκια_
και οι δικές σου Τέχvες πού οδήγησαv τοv κόσμο;
Στο χείλος της καταστροφής.
Εἰμα· αδύvαμος και κατἀκοπος.
Καθοδηγοὐσα τους αvθρώπους και αvακατεύτηκα σΤ·ς υποθέσεις τους...
πολύ καιρό.
"-Lρθε η ώρα μου vα φύγω-
Συγχὡρεσἑ με. Πού πηγαἱvεις;
Εκεί από όπου ήρθα.
Μέρλιv, πάρε με μαζί σου_
Το Ξὁρκ· της Δημιουργίας υποσχέθηκες vα μου Το μάθεις.
Νομίζεις ότι είσαι έτοιμη;
Εἰσα· άξια;
Εἰμαι.
ΤὁΤε ακολοὐθησέ με.
Τ· εἱvα· αυτό το μέρος;
Εδώ εισἑρχεσαι στους Δακτύλιους του Δρἀκοvτα.
Εδώ γεvvήθηκε η δύvαμή μου.
Εδώ, όλα είvαι δυvατά...
και όλα συvαvτούv το αvτίθετὁ τους.
Το μέλλοv;
και το παρελθόv.
Πόθος;
και μεταvὁηση.
Γvώση;
καιλήθη-
·Ερωτας;
Ναι...
κοίτα.
Κι άλλα.
Δεἱξε μου κι άλλα.
Δεἱξε μου το Δρἀκοvτα.
Πες μου το lερὁ Ξὁρκ· της δημιουργίας.
Ακόμη κι αv αυτή η γvώση σε κάψει και σε Τυφλὡσει;
ΤὁΤε κόψε με.
Κοίτα τα μάτια του Δρἀκοvτα και μάθε τηv απόγvωση.
Σε κατασῖρἑφω. Σε καταδικἀζω σε λήθη.
Αρθθὐρε...
Το Εξκἀλιμπερ στη ραχοκοκκαλιἀ του Δρἀκοvτα.
Το σπαθί! Η χωρα!
Ναι, Μέρλιv, αυτό είvαι. Τακτοποίησε τοv κόσμο.
κάλεσε το Δρἀκοvτα.
Διὁρθωσε το σπαθί.
Πες το Ξὁρκ· της Δημιουργίας.
Αvὁηῖε!
Νόμιζες ΟΤ· θα με παγίδευες;
Παγ·δεὐΤηκες από τηv ίδια μαγεία που εξαπόιτησε τη μητέρα μου.
Εἱσα· έvα τίποτα.
Ούτε Θεός είσαι, ούτε άvθρωπος.
Θα βρω έvαv άvδρα και θα γεvvήσω έvα Θεό.
Ο Βασιλιάς χωρἰς σπαθί.
Η χώρα χωρἱς βασιλιά.
Αγἀπησέ με-
- Γκουήvεβηρ... - Ξέχvα και αγἀπησέ με-
Συvέλαβα έvα γιο, βασιλιά μου...
τοv αδερφό μου-
Θα μπορούσα vα σε σκοτώσω τώρα, αδερφέ.
Αλλά θέλω vα ζήσεις για vα δεις το γιο μας vα γίvεται βασιλιάς.
Ο Θεός vα μας σώσε· απ' τη Μοργκἀvα...
και απ' το αvἰερο παιδί της.
Εἰvα· vεκρός;
ΌΧΙ, ζει.
'Εvας ιππότης!
Βοήθησέ μας-
Πεθαίvουμε. Τα παιδιά μας πεθαίvουv.
Πού είvαι ο Βασιλιάς;
Πρέπει vα βρούμε αυτό που χάθηκε.
Το Δισκοπὁτηρο.
Μόvο το Δισκοπὁτηρο...
μπορεἰ vα ξαvαδὡσε· ζωή σε φύλλα και λουλούδια.
Ψάξτε σῖη χώρα...
στους λαβυρίvθους τωv δασώv...
μέσα μας_
Μόvο αυτό μπορεί vα μας ελευθερὡσει.
Ψάξτε.
Αvαζητήστε.
Πού θα ψάξουμε vα το βρούμε;
Οιωvοὐς...
σημάδια...
ακολουθήστε.
Ο Βασιλιάς μίλησε.
Θα ξεκιvήσω γι' αυτή τηv αvαζήτηση.
Θα βρούμε το δ·σκοπὁΤηρο ή θα πεθάvουμε.
Το βρήκες; Το Δισκοπὁτηρο.
Εγώ εἰμαι, ο Πέρσεβαλ.
Δε θα Το βρούμε ποτέ.
Γκαουέv!
ΖηΤόις αυτό που θέλει ο Αρθούρος;
- Αυτό που λέvε Δισκοπὁτηρο; - Ναι.
ΤὁΤε ακολοὐθησέ με.
κι εκείvο· το αvαζητούσαv, αλλα δεv ήταv αρκεΤα καλοί.
Μὁρvτρεvτ, αγαπημέvο μου, έξυπvο αγόρι.
Διέσχισες τη μεγάλη έρημο-
καἰγεσα· από δίψα.
Πιες.
Επί δέκα χρόvια και μια μέρα ἑψαχvες.
Τόσο πολύ;
και πες μου...
βρήκες αυτό που αvαζητούσες;
Δε βρήκα τίποτα παρά μόvο θλίψη και θόιvαΤο.
Δεv πίστευα ότι θα ξαvἀκουγα γέλιο...
μέχρι που είδα αυτό το αγόρι.
Μου υποσχέθηκε το Δισκοπὁτηρο.
- Είvαι εδώ; -'Εψαξες πολύ.
Αvαπαύσου.
Πιες και έλα μαζί μου.
Μπορς! Είσαι εδώ!
Μέλιοτ... κι εσύ!
Εἱστε ζωvταvοί.
Δεv υπάρχει Δισκοπὁτηρο, όπως αvακάλυψαv αυτοί οι ·ππὁΤες.
Αvτί γι' αυτό, υπηρεΤοι3v εμέvα.
Υπάρχουv πολλές χαρές στοv κόσμο, πολλά ποτήρια vα γευτεἱς...
και θα 'vαι όλα δικά σου. Πιες.
Δεv αξίζει, μηῖέρα-
Πήγαιvέ τοv σΤο δέvΤρο.
Όχι!
Το δισκοπὁτηρο υπάρχει!
ΠΟΙΟ είvαΙ το μυστΙκὁ του Δlσκοπότηρου,·
Πο:οv υπηρετεί,·
Αρθοὐρε, το μυστικό ήταv μέσα Ο'Τ(Χ χέρια μου.
Σε απογοήτευσα.
Πότε θα γίvω βασιλιάς, μητέρα;
Όταv θα 'ρθει η ώρα, θα σε σῖεἱλω στοv πατέρα σου.
Θα πάρεις ὁ,τ· σου αvήκε· και θα γίvεις βασιλιάς.
Ούϊε λὁΥΧΠ. οὐῖε ξἰφος.
Ούτε τόξο.
Ούτε σπαθί, ούτε λεπἰδα.
Καvέvα όπλο φτιαγμέvο από άvθρωπο...
δε θα σου κάvε· κακό, όσο φοράς αυτή Τηv παvοπλἱα.
Καvέvα μήvυμα για τοv αγαπημέvο σου αδερφό, τοv πατέρα μου;
Εσύ εἰσα· το μήvυμά μου.
κράτα απὁσῖαση, Μὁρvτρεvτ.
'Ηρθα vα απαιτήσω ὁ,τ· μου αvήκει.
Αποκαλὐψου!
Τη χώρα δεv μπορώ vα στη δώσω...
μΟvἀΧα Τηv αγάπη μου.
Μόvο αυτό δε θέλω από σέvα.
Οι lππὁτες της Αvαζήτησης απέτυχαv.
Εἱvα· όλο· vεκροἱ.
Κι εσύ vεκρός είσαι.
Θα ξαvαγυρἱσω και θα πάρω το κἀμελοτ με τη βία.
Οορυεvς!
Αποκήρυξε το Βασιλιά και σου χαρίσω τη ζωή.
Ποῖέ!
Ούρυεvς...
φοβήθηκα vα σε βοηθήσω.
Πέρσεβαλ, μηv αφήσεις ποτέ τηv Αvαζήτηση.
Εἱδα το Δισκοπὁτηρο.
'L-lΤαv σΤο χέρι μου.
Απέτυχα.
Εἰσα· ο τελευταίος από μας. Προσπάθησε πάλι.
Δεv εἰμα· άξιος.
Πρέπει.
Άκου.
Ακολούθησε.
Σε καλούv.
Γύρω σας ο θόιvαΤος! Θάvατος παvτού!
Όλο· σας θα έρθετε στο θἀvαῖο...
Εἰvα· ο μόvιμος σύvτροφός μας στη ζωή καθώς διαβαἰvουμε...
αυῖήv Τηv τραγ·Κή---
σκηvή Της κοιλάδας Της σκιάς του Άδη.
κοιτάξτε τοv μεγάλο ιππὁτη!
Ε'ρήvΠ και αφθοvία μας υποσχέθηκαv.
Και Τ· μας έδωσαv αvτί γι' αυτό;
Λοιμούς-
- ΛόιvσελοΤ, εσύ είσαι; -και θάvατο.
Εξ' αιτἱας της περηφαvιας τους και της αμαρτίας Τους...
ο Θεός εγκατέλειψε τοv κόσμο.
'Εκαvαv Τους εαυτούς τους Θεούς...
και ο Χριστὸς μας εγκατόιλειψε.
Λἀvσελοτ, δε θα μας βοηθήσεις; Γὐρvα στο πλευρό μας, ΛἀvσελοΤ!
Ο Αρθούρος σε χρειάζεται!
Δεv μπορώ vα εγκαταλείψω τηv ελπίδα.
Μόvο αυῖήv έχω.
ΠΟΙΟ είvαΙ το μυστΙκὁ του Δlσκοπότηρου,·
Πο:οv υπηρετεί,·
Εσέvα, Κύριέ μου.
Πο:ος είμαΙ εγὡ,·
Εἰσα· ο κύριος και βασιλιάς μου.
Εἰσα· ο Αρθούρος.
Βρήκες Το μυστικό...
που έχω χάσει;
Ναι.
Εσύ και η χώρα είστε έvα.
Εσύ και η χώρα είστε έvα. Πιες.
Χάvομαι.
Δεv μπορώ vα πεθάvω και δεv μπορώ vα ζήσω.
Πιες και θα ξαvαγεvvηθεἱς και μαζί σου η χώρα.
Πέρσεβαλ...
δεv ήξερα πόσο άδεια ήταv η ψυχή μου...
ώσπου γέμισε.
Αβθοὐρε.
Ετοίμασε τους ιππὁτες μου για μάχη.
Θα προχωρήσουv με το βασιλιά τους ξαvά.
Αρκεῖόι έζησα μέσω άλλωv.
Ο Λἀvσελοτ φορτώθηκε τηv τιμή μου και η Γκουήvεβηρ τηv εvοχή μου.
Ο Μὁρvτρεvτ, τις αμαρτίες μου.
Οι ·ππὁΤες μου πολέμησαv για τα ιδαvικά μου.
Τώρα, αδερφέ μου...
θα γίvω βασιλιάς!
Φρθυροί!
LππὁΤες!
Ακὁλουθοι!
Ετοιμαστείτε για μάχη!
Γκουήv€βΠΟ“-
ὁέξου τηv συγγvώμη μου...
και ησὐχασε τηv καρδιά σου.
Αρκετά υποφέρσμε-
ΓlόιvΤα σ' αγαπούσα και ακόμη σ' αγαπώ.
Σ' αγάπησα σαv βασιλιά...
μερικές φορές σαv σύζυγο...
αλλά καvείς δεv μπορεί vα κοιτάξει πολύ τοv ήλιο.
Συγχὡρεσέ με, γυvαἱκα μου, αv μπορεἱς.
Δε γεvvήθηκα για vα ζήσω ΤΠ ζωή εvός άvδρα...
αλλά για vα γίvω το θέμα μελλοvτικής αvάμvησης.
Η αδερφὁτητα ήῖαv μια σύvτομη αρχή...
μια όμορφη εποχή που δεv ξεχvιέται.
Και επειδή δεv ξεχvιέται...
αυτή η όμορφη εποχή ίσως ξαvἀρθει.
Πρέπει πάλι vα ξεκιvήσω με τους ιππὁτες μου...
vα υπερασπισῖὡ αυτό που υπήρχε...
και Το όvειρο αυτού που θα μπορούσε vα υπάρξει.
Το κράτησα.
Ποτέ τόσα χρόvια δεv τόλμησα vα ελπίσω ότι το κρατοοσες εσύ.
Συχvά σκέφτηκα...
πως στη μελλοvτική μας ζωή...
ὁῖαv δε θα χρωσΤόιω πια ΟΤΟ μέλλοv...
και θα μπορώ vα 'μαι απλός άvδρας...
ίσως συvαvτηθούμε και ίσως έρθεις...
vα με κάvεις δικό σου...
και πεις ότι είμαι ο άvδρας σου.
Εἰvα· έvα όvειρό μου.
Εἰμα· μόvο εγὡ και ο γιος μου.
Οι άλλο· ιππὁτες πήγαv με τοv Μὁρvτρεvτ.
Τ· εἱvα· εκεἰvος ο καπvός;
Ο στρατός Του Μὁρvτρεvτ.
Ας στρατοπεδεύσουμε εδώ απόψε και αύριο θα πολεμήσουμε.
Μέρλιv...
αv ήσουv στο πλευρό μου, παλιέ μου φίλε, vα μου δίvεις κουράγιο.
Καvέvα πολεμικό όπλο...
δε θα εξαπατήσε· τοv Μὁρvτρεvτ και τη Μοργκόιvα.
Περισσότερο από ποτέ, σε χρειάζομαι τώρα.
Πού είσαι, Μέρλιv;
Αv μπορούσες vα με δεις...
vα κραδαίvω τοv Εξκἀλιμπερ για άλλη μια φορά.
Αρθθὐρε...
Πού ήσουv τόσα χρόvια;
- Είvαι αλήθεια ὁΤ· η Μοργκἀvα... - Παραμύθ:α.
Μ' έφερες Πίσω. Η αγἀ"η σθϋ Ν' έφερε Πίσω.
Εδώ που είσαι τώρα...
στη χώρα τωv οvείρωv.
'Εvα απλό όvειρο είσαι;
Όvειρο για μερ·ΚΟύ€---
εφιάλτης για άλλους.
Κέη! Ξύπvα, αδερφέ μου.
- Οvειρευὁμουv. - Τοv Μέρλιv;
Ναι, μου μίλησε.
Κι εγὡ τοv οvε·ρεὐΤηκα.
Ο Μέρλιv ζει.
Ζε· στα όvειρά μας τώρα.
Μας μιλάει από κει.
Μου είπε ότι θα πολεμήσω γεvvαία αύριο.
Γύρισα, μαγεὐτρα.
Εἱσα· όμορφη-
Ναι.
Καταπληκτική.
Χρησιμοποἱησες όλη τη μαγεία που μου έκλεψες...
για vα διατηρηθεἱς τόσο vέα;
Σου έμειvε καθόλου μαγεία...
για vα πολεμήσεις τοv Μέρλιv;
Μη φοβάσαι έvα γέρο που εξὁvτωσες πριv τόσο καιρό...
που θέλει vα δε· μοvάχα πόσο δυvαΤή έχεις γἰvει.
Βλέπεις, Μοργκἀvα, μ' έκαvες έvα όvειρο...
μια σκιά.
Μια σκιά.
Πρέπει vα 'σαι πιο σπουδαία απ' ὁ,τ· ήμουv εγὡ.
Ελευθέρωσα τηv αvάσα του ΔρόικοvΤα...
για vα ξαπλὡσε· ο Οὐθερ με τη μάvα σου και vα γεvvήσει βασιλιά.
Σχεδόv με κατέστρεψε.
Εσύ όμως, θα το 'καvες πολύ εύκολα, έτσι;
Δε βλέπω ομίχλη-
Αδυvἀτισαv και οι δικές σου δυvάμεις;
Το ξὁρκι.
Αυτό είvαι.
Χρησιμοποίησε το Ξὁρκι.
Ξέχασες το Ξὁρκι της Δημιουργίας;
Χρησιμοποίησέ το.
Ναι, χρησιμοποίησέ το.
Αυτό είvαι.
Ωραία.
Υπέροχα.
Καλύτερη απ' ὁ,Τ· ήμουv εγώ.
Πρόσεξε.
Θα σου καΤαστρέψε· τηv ομορφιά.
Σηκὡvετα· ομίχλη.
Ομίχλη:
Αδύvατοv.
Η μητέρα μου τα vοιώθει αυτά. Εἰπε ότι δε θα υπήρχε ομἰχλη.
Θα μας εμποδίσει στη μάχη.
Μέρλιv;
Πού είσαι;
Μητέρα;
Αγαπημέvο μου, γλυκό αγόρι.
- Πού είvαι; - Άκου.
Δε θα ξέρουv πόσο· είμαστε μέσα στηv ομίχλη.
Χρησιμοποιήστε τα παλιά τεχvάσματα.
ΤαχΟΤητα αλόγωv.
Μας επιτίθεvται από πίσω.
Μεταβολή-
Εἱvα· πολλοί. Δεv μπορούμε vα τους κρατήσουμε.
Λἀvσελοτ, εσύ είσαι;
Εἰvα· αλήθεια;
Ο Λἀvσελοτ είvαι μαζί μας.
Γύρισε, είvαι μαζί μας.
Αρθοὐρε!
Αρθθὐρε...
σϋγχὡρεσε.
Η σωτηρία μου είvαι vα πεθάvω σαv ιππότης της Στρογγυλής Τραπέζης.
Όχι μόvοv αυτό, είσαι και κάτι παραπάvω.
Ο μεγαλύτερὁς Της-
Εἰσα· ὁ,τι καλύτερο είvαι κάθε άvδρας.
Εἱvα· η παλιά πληγή μου, βασιλιά μου.
Δεv έκλεισε ποτέ.
Η Γκουήvεβηρ...
είvαι και πάλι βασίλισσα;
Εἰvαι, Λἀvσελοτ.
Η Ομίχλη σηκώvεται.
ΌΧΙ. Πέρσεβαλ.
'Ελα, πατέρα.
Ας αγκαλιαστοὐμε, επιτέλους.
Πέρσεβαλ...
πάρε τοv Εξκἀλιμπερ.
Βρες μια λίμvη...
με ήσυχα vερά...
και πέταξε μέσα το σπαθί.
Όχι.
Υπἀκουσέ με, Πέρσεβαλ.
Κάv' το και γύρισε πίσω.
Όταv το έριξες μέσα...
τι εἰδες;
Δεv εἰδα τίποτα...
μοvάχα τοv άvεμο πάvω στο vερό.
Βασιλιά μου, δεv μπόρεσα vα το κάvω.
Ο Εξκἀλιμπερ δεv μπορεἰ vα χαθεί.
Κάvε ὁ,τ· διατάζω.
Μια μέρα θα έρθει έvας βασιλιάς...
και Το σπαθἱ θα υψωθεἱ πάλι.
Αρθοὐρε!
[Θιπεεκ]